Geen woorden. Geen verteller. Geen duidelijk begin of eind. Alleen kleur, vorm, beweging – en muziek die je meevoert door emoties die je wel voelt maar niet kunt benoemen.
Dit is de wereld die een Communication & Multimedia Design-student creëert voor ‘Back to the Roots’. En misschien is het juist de afwezigheid van concrete verhaallijnen die dit werk zo krachtig maakt.
Angels in the Architecture: contrast als kern
Frank Ticheli’s muziekstuk is dramatisch en emotioneel. Het wisselt tussen turbulent donkere passages en traditionele, vredige melodieën. Het gaat over het conflict tussen ‘goed’ en ‘kwaad’, maar niet op een simpele manier. Het zijn gradaties. Verschillende talen binnen één compositie.
Die muzikale contrasten vormden de basis voor de visuele interpretatie. In de animatie zie je een figuur – abstract, zonder herkenbare menselijke trekken – die geconfronteerd wordt met donkere, vloeiende vormen.
De animatie vertelt niet wát die vormen zijn. Zijn het angsten? Twijfels? Externe druk? Dat mag iedereen zelf invullen. Daar gaat abstracte kunst over: ruimte creëren voor je eigen interpretatie. Wat jij erin ziet, is waar voor jou.
Een visuele reis door emoties
De animatie volgt geen traditionele verhaalstructuur met een duidelijke plot. In plaats daarvan neemt het je mee door een emotionele reis in acht scènes, elk met een eigen sfeer:
De figuur staat stil, geconfronteerd met een donkere vorm. Dan interactie – de duisternis spreidt zich uit. De figuur wordt overspoeld, kleiner, bijna verdwijnend. Maar dan: een keerpunt. Licht. Niet overweldigend, maar subtiel aanwezig.
In de laatste scène zit de figuur op een heuvel, met kleine, donkere vormen naast zich. Niet verdwenen, maar kleiner. Geaccepteerd, misschien. Of gewoon… aanwezig. De duisternis is niet overwonnen – ze is getransformeerd tot iets wat draagbaar is.
Thema’s die resoneren
Angels in the Architecture gaat over meer dan alleen conflict. Het gaat over licht, hoop, chaos, vrede, en uiteindelijk: menselijkheid. Niet als abstracte begrippen, maar als tastbare emoties die we allemaal kennen.
Iedereen heeft momenten waarop de duisternis groter lijkt dan het licht. Maar het licht is er altijd. Soms klein, soms nauwelijks zichtbaar, maar aanwezig. Dat is geen naïef optimisme – het is een realistische erkenning dat beide aspecten deel uitmaken van het menselijk bestaan.
De animatie biedt geen oplossingen. Het stelt geen diagnose. Het vertelt geen moraal. Het laat alleen zien: dit bestaat. Deze strijd bestaat. En dat is genoeg.
Waarom abstractie past bij ‘Back to the Roots’
‘Back to the Roots’ draait om terugkeren naar de essentie. Voor dit werk betekent dat: terug naar de puurste vorm van expressie. Geen overbodige versiering, geen uitleg, geen vaste betekenis. Alleen de essentie van emotie, vertaald in vorm en kleur.
Klassieke muziek werd eeuwenlang geïnterpreteerd en opnieuw geïnterpreteerd. Elke dirigent, elk orkest geeft er een eigen draai aan. Deze animatie doet hetzelfde. Jouw interpretatie is net zo geldig als die van iemand anders. Er is geen ‘juiste’ manier om dit werk te zien.
Op 28 februari kun je zelf ontdekken wat dit werk bij jou oproept. Welke emoties zie jij in de vormen? Welke strijd herken je? Welke hoop vind je in de kleuren?
Zie, voel, interpreteer
Angels in the Architecture is geen muziek die je passief ondergaat. Het is een ervaring die vraagt om betrokkenheid. Deze animatie ook. Het nodigt je uit om actief mee te denken, mee te voelen, mee te interpreeren.
Tickets voor 28 februari beschikbaar via https://shop.weeztix.com/7b1ef327-9b8c-4c66-bdc1-1cc93d16ecce/tickets?shop_code=rq5937ya..
“Soms vind je je roots niet in antwoorden, maar in vragen die je toelaat te voelen.”
Reacties
0 reacties